Patron

W Ł A D Y S Ł A W B R O N I EW S K I 

Image

Urodził‚ się 17 XII 1897 r. w Płocku, zmarł‚ 10 II 1962 r. w Warszawie, poeta i tłumacz. Debiutował‚ w 1914 r. w nielegalnym pisemku niepodległościowym „Młodzi idą”. Od 1915 r. w Legionach Piłsudskiego, 1917 r. internowany; studia humanistyczne na UW przerwane na czas wojny polsko-bolszewickiej.Członek Zarządu ZNMS-łwycie; sekretarz pisma „Nowa Kultura”, związanego z Uniwersytetami Ludowymi; od 1925 r. sekretarz redakcji „Wiadomości Literackich” (1925-36); uczestniczył w akcjach lewicy, głównie KPP, m.in. redagując „Miesięcznik Literacki” (1929-31), na dwa miesiące aresztowany wraz z zespołem redakcyjnym. W czasie wojny we Lwowie, nastąpnie aresztowany przez NKWD i uwięziony (1940-41). Wstąpił do armii gen. Andersa, od 1943 r. za zgodą dowództwa podejmuje pracę w Jerozolimie jako redaktor techniczny pisma „W drodze”. W 1945 r. powraca do kraju.

Wydał‚ tomiki:

 Wiatraki (1925), Trzy salwy (wraz ze Stanisławem Standem i Witoldem Wandurskim, 1926), Dymy nad miastem (1927), Krzyk ostateczny (1938), Bagnet na broń„ (1943), Drzewo rozpaczające (1945), Nadzieja (1951); poematy: Słowo o Stalinie (1949), Mazowsze(1951), Wisła (1953);

tłumacz poezji m.in.:

 Majakowskiego, Brechta, prozy Dostojewskiego, prozy Gogola.

Najważniejsze fakty z życia patrona

DZIECINSTWO

Urodził się17 XII 1897 r., w Płocku w rodzinie o tradycjach patriotycznych. Jeden z jego dziadków walczył w powstaniu listopadowym; bracia babki polegli w powstaniu styczniowym. Wcześnie stracił ojca – miał zaledwie pięć lat kiedy jego ojciec zmarł.

 SOCJALISTA

Broniewski od wczesnej młodości miał poglądy lewicowe. Na studiach należał do Związku Niezależnej Młodzieły Socjalistycznej; wspołpracował z komunistycznymi czasopismami 1.Jako sekretarz pisma „Nowa Kultura” 2.Od 1925 jako sekretarz redakcji 3.Jako redaktor

WOJNA

 We wrześniu 1939r. Broniewski na ochotnika zgłosił się do wojska. W poszukiwaniu swojej jednostki dotarł do Lwowa, ale miał pecha – 17 IX 1939 r. tereny wschodniej Polski zajęła armia radziecka a Broniewskiego – komunistę – zamknęli w więzieniu towarzysze komuniści. Zwolniony w 1941 r. zaciągnął się do armii generała Andersa i wraz z niż podążył na wschód. Pozostałe lata wojennej zawieruchy spędził w Palestynie, rozpaczliwie tęsknił do kraju, w którym zostawił żonę i córkę. Jego żona Maria, przeżyła.

W SOCJALISTYCZNEJ POLSCE

 Broniewski wrócił do kraju w 1945 r. Osiadł w Warszawie. Był poetą wysoko cenionym przez ówczesne władze, otrzymał wiele nagród i wyróżnie wydawa; kolejne tomiki wierszy. W życiu osobistym spotykały go same tragedie: śmierć cudem odnalezionej żony w 1947 r.

Komentarze są wyłączone.