Poradnik

Zakładając, że każde dziecko ma swoje granice rozwoju, których nie można przeskoczyć oraz wrodzone predyspozycje do nauki takich czy innych przedmiotóów, możemy jednak pomóc mu osiągnąćnajwyższy pułap własnych możliwości.

1. Uczniowie, któłrzy doświadczają ze strony rodzicółw koniecznej troski, mają większe szanse na sukces

 

  • Bądź blisko swojego dziecka, wczuwaj się w jego stany emocjonalne, łatwiej się zorientujesz czy przeżywa jakieś lęki związane ze szkołą
  • Drugie śniadanie powinno byćwartościowe. Badania naukowe dowodzą, że batoniki czy chipsy powodują, że dzieci nie mogą skupićsię podczas zajęć.
  • Pomóż swojemu dziecku organizowaćsobie miejsce nauki. Twoja pomoc ważna jest także w codziennym pakowaniu tornistra.

 

 

2. Uczniowie, któłrych rodzice wykazują zainteresowanie ich pracą, mają większe szanse na sukces

  • Traktuj naukę dziecka poważnie. To jego praca.
  • Nie bagatelizuj jego problemółw. To, że jest dzieckiem nie oznacza, że jego trudności i zmartwienia są małe i nieważne.
  • Pamiętaj, że w tym wieku dziecko uczy się dla Ciebie. Oczekuje uznania w Twoich oczach za nawet najmniejszy sukces.
  • Dziecko nie może realizować Twoich niespełnionych ambicji.

 

3. Uczniowie, któłrych rodzice współłpracują ze szkołą, mają większe szanse na sukces

 

  • Nie obawiaj się angażowaćw życie szkolne swojego dziecka, to dla niego bardzo ważne.
  • Mile będzie widziana Twoja pomoc w organizowaniu rółżnego rodzaju zabaw i imprez szkolnych.

 

4. Uczniowie, któłrych rodzice gotowi są przejąćczęśćodpowiedzialności za szkolną nauką, maja większe szanse na sukces

 

  • Nauczyciele organizują naukę, ale nauka to proces przyswajania. Dlatego ważne jest, aby dziecko we właściwym czasie odrobiło lekcje, powtółrzyło nowe treści itd.
  • Nie masz byćkorepetytorem swojego dziecka, raczej jego „trenerem”, masz wspierać, kontrolowaći sprawdzaćwyniki pracy domowej.
  • Nie zrzucaj odpowiedzialności za wychowanie Twojego dziecka na szkołę – to zadanie domu rodzinnego. Szkoła może tylko wspierać rodziców.

 

5. Uczniowie, któłrych rodzice akceptują kompetencje nauczyciela, mają większe szanse na sukces

 

  • Nie krytykuj nauczycieli w obecności swojego dziecka, nie podważaj w oczach dziecka autorytetu nauczyciela, bo w ten sposółb przyczyniasz się do obniżenia motywacji do nauki u swojego dziecka.

 

6. Uczniowie, któłrych rodzice są konsekwentni w wychowaniu i popierają pedagogiczną konsekwencję szkoły, mają większe szanse:

 

  • Pamiętaj, że konsekwencja w wychowaniu jest niezmiernie istotna. Łamanie norm i zasad szkolnych musi ponosićza sobą pewne mało przyjemne konsekwencje. Dziecko musi odpowiadaćza swoje nieodpowiednie zachowanie, tylko wtedy można wychowaćgo na silnego moralnie człowieka.

 

Życzę powodzenia !

 

 

 

Opracowała: pedagog szkolny Lucyna Malkus-Juszczyk

 

Podstawowe informacje na temat sprawdzianu kończącego szkołę podstawową

Sprawdzian jest egzaminem zewnętrznym przeprowadzanym w szóstej klasie szkoły podstawowej. Sprawdzian jest powszechny i obowiązkowy, co oznacza, że muszą do niego przystąpić wszyscy uczniowie. Przystąpienie do sprawdzianu jest jednym z warunków koniecznych do ukończenia szkoły.

 

Wynik sprawdzianu ma znaczenie tylko informacyjne, nie będzie miał wpływu na ukończenie szkoły podstawowej i nie powinien być podstawą do prowadzenia jakiejkolwiek selekcji. Każdy uczeń, który ukończył szkołę podstawową, niezależnie od wyników sprawdzianu musi być przyjęty do gimnazjum w swoim rejonie, jeśli nie ukończył 16 roku życia.

 

Uczniowie, którzy do sprawdzianu nie przystąpią w danym roku, muszą powtórzyć ostatnią klasę szkoły podstawowej i przystąpić do sprawdzianu w roku następnym. Dla uczniów, którzy z przyczyn losowych lub zdrowotnych nie mogli przystąpić do sprawdzianu w ustalonym terminie w kwietniu, a także dla tych, którzy wtedy przystąpili, ale przerwali sprawdzian, dyrektor Centralnej Komisji Egzaminacyjnej wyznacza dodatkowy termin.

 

Istnieje możliwość zwolnienia ucznia z obowiązku przystąpienia do sprawdzianu (względy zdrowotne, które nie pozwoliły przystąpić do sprawdzianu również w dodatkowym terminie). Uczniowie przebywający w sanatorium tam piszą sprawdzian.

 

Na sprawdzianie każdy uczeń otrzymuje taki sam zestaw zadań wraz z kartą odpowiedzi (zwany arkuszem egzaminacyjnym). Zestawy do przeprowadzania sprawdzianu przygotowują okręgowe komisje egzaminacyjne, a o tym, jaki zestaw będą rozwiązywać uczniowie decyduje dyrektor Centralnej Komisji Egzaminacyjnej.

 

Sprawdzian rozpoczyna się punktualnie o godzinie wyznaczonej przez dyrektora Centralnej Komisji Egzaminacyjnej. Sprawdzian trwa 60 minut i jest to czas, który przeznaczony jest na rozwiązywanie zadań.. Przed przystąpieniem do wykonywania zadań uczeń koduje swój zestaw zgodnie z poleceniem przewodniczącego szkolnego zespołu egzaminacyjnego lub zespołu nadzorującego oraz zapoznaje się z informacjami z pierwszej strony zestawu do przeprowadzania sprawdzianu. Czas poświęcony na zapoznanie się ucznia z tymi informacjami oraz czas kodowania nie są wliczane do czasu sprawdzianu.

 

Każdego roku sprawdzian przeprowadzany jest w kwietniu. W roku szkolnym 2009/2010 będzie to 8 kwietnia 2010, godz.900. We wszystkich szkołach w całej Polsce sprawdzian odbywa się w tym samym dniu i o tej samej godzinie, termin ustala Centralna Komisja Egzaminacyjna. Informacja o terminie sprawdzianu ogłaszana jest przez kuratorów i dyrektorów szkół podstawowych, a także zamieszczana w Internecie – na stronie Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, okręgowych komisji egzaminacyjnych i Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu.

 

Na sprawdzianie badany i oceniany jest, poziom opanowania umiejętności określonych w standardach wymagań będących podstawą przeprowadzania sprawdzianu w klasie szóstej szkoły podstawowej obowiązujących we wszystkich szkołach w Polsce. Sprawdzian nie będzie wykraczał poza treści zawarte w podstawie programowej kształcenia ogólnego.

 

Umiejętności badane na sprawdzianie podzielono na pięć obszarów:

czytanie, pisanie, rozumowanie, korzystanie z informacji, wykorzystywanie wiedzy w praktyce.

Umiejętności te mają charakter ponadprzedmiotowy, co oznacza, że np.czytanie obejmuje nie tylko umiejętności odczytywania tekstów literackich, ale także wykresów, map itp., a zadania tak są skonstruowane, że sprawdzają umiejętności kształcone w obrębie różnych przedmiotów. Umiejętności te są:

podstawowe dla tego poziomu kształcenia,

ponadprzedmiotowe,

niezbędne na wyższym etapie kształcenia (w gimnazjum) i przydatne w życiu codziennym.

Dostosowanie warunków i formy sprawdzianu do indywidualnych potrzeb psychofizycznych i edukacyjnych uczniów

Uczniowie z dysleksją rozwojową  będą rozwiązywać te same zadania, co ich koleżanki i koledzy bez dysfunkcji. Jednak podczas sprawdzianu mogą skorzystać z dostosowanych specjalnie dla nich rozwiązań organizacyjnych i technicznych (tylko na podstawie wyraźnych zaleceń zawartych w opiniach Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej) np:

Wydłużony o 30 min czas trwania sprawdzianu,

Pisanie sprawdzianu w oddzielnej sali, w której członek komisji egzaminacyjnej na początku jeden raz głośno odczyta instrukcję, tekst wstępny oraz treść zadań, a uczniowie będą mogli równocześnie śledzić wzrokiem tekst zapisany w arkuszu.

Pisanie samodzielnie formułowanych odpowiedzi do zadań drukowanymi literami, co zwiększa czytelność pisma,

Sprawdzanie pisemnych wypowiedzi uczniów za pomocą kryteriów dostosowanych do ich dysfunkcji.

Uczniowie niepełnosprawni z orzeczeniami do kształcenia specjalnego – dostosowanie warunków i form przeprowadzania sprawdzianu odbywa się na podstawie orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydanego przez PPP i w zależności od rodzaju niepełnosprawności uczeń może mieć dostosowane warunki pisania sprawdzianu ( oddzielana sala, wydłużony limit czasowy ) lub formy – oddzielny zestaw egzaminacyjny. Celem tych wszystkich działań jest wyrównanie szans podczas sprawdzianu a nie tworzenie dodatkowych przywilejów.

Ze wszystkich proponowanych udogodnień technicznych i organizacyjnych mogą skorzystać tylko uczniowie posiadający opinie poradni psychologiczno – pedagogicznych, w tym poradni specjalistycznych. Opinie powinny zawierać stwierdzenie występowania specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu oraz określać stopień i zakres zaburzeń, a także konkretne zalecenia na temat dostosowania warunków podczas sprawdzianu. Uwzględniane będą opinie wydane przez odpowiednie poradnie po ukończeniu przez danego ucznia (przystępującego do sprawdzianu) trzeciej klasy szkoły podstawowej. Opinia powinna być wydana przez poradnię nie później niż do końca września roku szkolnego, w którym odbywa się sprawdzian i dostarczona do szkoły nie później niż do 15 października tego roku.

Rodzice lub prawni opiekunowie uczniów, chcący skorzystać z powyższych udogodnień, muszą wystąpić z wnioskiem do dyrektora szkoły o dostosowanie warunków na sprawdzianie do zaleceń poradni psychologiczno – pedagogicznej. Termin składania wniosków rodziców upływa 30 września.

Rozwiązane przez ucznia zadania otwarte sprawdzianu sprawdzane i punktowane są przez specjalnie przygotowanych i przeszkolonych egzaminatorów okręgowych komisji egzaminacyjnych, wpisanych do ewidencji. Egzaminatorów powołuje dyrektor OKE. Egzaminatorzy nie mogą sprawdzać prac uczniów ze szkoły, w której są zatrudnieni.

Wynik sprawdzianu to suma punktów uzyskanych za wykonanie zadań otwartych i zamkniętych. Wyniki sprawdzianu ustala okręgowa komisja egzaminacyjna. Ustalony wynik jest ostateczny.
Maksymalnie na sprawdzianie można uzyskać 40 punktów. Każdy uczeń otrzymuje od okręgowej komisji egzaminacyjnej zaświadczenie o uzyskanych przez siebie wynikach sprawdzianu. Uczeń lub jego rodzice (prawni opiekunowie) zaświadczenie o wynikach sprawdzianu odbierają w szkole.

Uczeń powtarzający klasę szóstą musi ponownie przystąpić do sprawdzianu (niezależnie od tego, czy pisał go w poprzednim roku szkolnym).

 

 

Siedmioletni Karol wpisując w internetową wyszukiwarkę brzydkie słowo zaczynające się na literę „d” trafił na pornograficzną stronę. Nie będzie zdziwieniem także to, że nawet
za niewinną „Królewną Śnieżką” wpisaną w internecie mogą kryć się nieprzyzwoite treści.

Ale dzisiaj Szanowni Państwo tematem będzie coś co jest powiązane z internetem
i innymi mediami a mianowicie jeden z rodzajów przemocy stosowanej wobec drugiego człowieka, czyli cyberprzemoc. Temat ten związany jest z faktem, że nasi uczniowie
a Państwa dzieci zetknęły się z cyberprzemocą tak jako ofiary lecz także jako sprawcy.

Proszę Państwa. W czasach naszej młodości również zdarzały się akty przemocy,
w tym słownej wyrażanej tak bezpośrednio jak i pośrednio np. poprzez pisanie obraźliwych listów, napisów, anonimów lub listów podpisywanych fałszywym nazwiskiem a także podszywanie się pod inną konkretną osobę w celu uzyskania konkretnych, najczęściej niecnych celów. Dzisiaj przemoc ta przeniosła się częściowo w świat cyberprzestrzeni czyli globalny internet i to właśnie tam najczęściej dochodzi do wcześniej wymienionych aktów przemocy. No i stąd nazwa cyberprzemoc.

Czym jest cyberprzemoc?

We współczesnym świecie Internet jest powszechnie używanym medium, które ma wpływ na większość sfer życia człowieka.

Młodzi użytkownicy są szczególnie podatni na wszelkie jego negatywne wpływy. Przestrzeń sieciowa, poza wieloma pozytywnymi aspektami, niesie wiele zagrożeń i staje się miejscem agresji międzyludzkiej. Internet ma cechy, które mogą nieomal w każdym wyzwolić pewne formy agresywnych zachowań. Jeśli chcemy obniżyć poziom wrogości w Sieci i sami trzymać się daleko od ringu, musimy wiedzieć, gdzie biją źródła owych kłopotów.
Z postępującym rozwojem nowych mediów, z ich zwiększającą się siłą oddziaływania
i rozwojem możliwości, jakie oferują, możemy zauważyć rozwój negatywnego zjawiska społecznego, jakim jest cyberprzemoc. Termin ten wywodzi się od angielskiego słowa „cyberbulling”. W Polsce pojawił się on kilka lat temu, zwracając uwagę pedagogów
i psychologów na istotny problem społeczny. Przyczynił się do powstania programów edukacyjnych z zakresu bezpieczeństwa dzieci w sieci.

Cyberprzemoc można definiować jako przemoc poprzez użycie technologii komunikacyjnych i informacyjnych, wykorzystującą różne elementy Internetu, np. poczta elektroniczna, komunikatory, czaty, serwisy społecznościowe, przejawiającą się w różnych formach m.in. straszenie, szantażowanie, nękanie, rozsyłanie kompromitujących lub ośmieszających filmów i zdjęć, zmienianie tożsamości albo podszywanie się pod czyjąś osobę. W Sieci dochodzi do licznych zachowań antyspołecznych, a przede wszystkim agresywnych, których dzieci i młodzież są nie tylko ofiarami, ale coraz częściej sprawcami.

Przyczyny Cyberprzemocy

U podstaw przyczyn cyberprzemocy leżą charakterystyczne cechy okresu dojrzewania, które w połączeniu ze specyfiką Sieci sprzyjają ujawnianiu się i eskalacji wrogich zachowań. Możemy do nich zaliczyć m.in. skłonność do prowokowania innych osób, przekraczanie granic zasad moralnych, niski poziom empatii w relacjach z innymi ludźmi, niezdolność przyjmowania perspektywy innych osób, brak refleksji nad własnym zachowaniem, chęć zaimponowania. Istotną rolę odgrywają relacje z rówieśnikami, którzy mogą promować zachowania antyspołeczne i agresywne na zasadzie przeciwieństwa do tego, czego uczą ich rodzice czy nauczyciele w szkole, w celu podkreślenia swojej autonomiczności i braku podporządkowania się dorosłym. Młodzież może naśladować rówieśników również w sytuacji, gdy będzie chciała przynależeć do danej grupy, która agresję w Sieci traktuje jako formę dobrej zabawy lub spędzania wolnego czasu – chcąc należeć do takiej grupy, jest zobowiązana do podobnego zachowania poprzez przyjęcie obowiązujących w grupie norm społecznych. W Sieci młodzi ludzie nie są kontrolowani przez dorosłych, mogą być kim chcą, nie ciąży na nich odpowiedzialność przed innymi, dlatego też mają wiele możliwości do nieetycznych zachowań. Bardzo często młody człowiek bojąc się tego, że może stać się ofiarą prześladowań przez rówieśników, sam wciela się w rolę sprawcy, chce kreować siebie jako osobę silną, budzącą strach u innych, a Sieć jest doskonałym miejscem „treningu” tych umiejętności.
Młodzież jako sprawca Cyberprzemocy

Specyfika Sieci, wyrażająca się w zapośredniczeniu kontaktów społecznych przez komputer, stwarza szanse bycia anonimowym, co zachęca do eskalacji negatywnych zachowań. W relacji tej zachodzi zjawisko opóźnienia oceny moralnej własnych działań
w stosunku do czasu ich wykonania. Przejawia się to w tym, że młodzież najpierw podejmuje działania agresywne w Sieci, a dopiero po długim czasie je ocenia lub nie robi tego w ogóle. Mała dostępność informacji zwrotnej dotycząca odbioru naszych zachowań przez partnera relacji przyczynia się do ich eskalacji i upowszechniania. Uczniowie są świadomi swojej anonimowości, bezpodmiotowości w Sieci, ale też nie mogą ustalić tożsamości uczestnika danej relacji sieciowej. Kontakt za pośrednictwem Internetu charakteryzuje się znaczną przewagą komunikacji tekstowej, natomiast jest ubogi w schematy niewerbalne, takie jak: mowa ciała, dystans fizyczny, gestykulacja, kontakt wzrokowy, modulacja głosu, które pozwalają na „odczytanie” emocji człowieka, jego samopoczucia, czy nastawienia wobec rozmówcy. Chociaż sama anonimowość w sieci nie do końca jest prawdą, przestępstwa takie są możliwe do zlokalizowania

Formy cyberprzemocy Z raportu badań sporządzonego przez firmę GEMIUS w 2007 roku na zlecenie Fundacji „Dzieci Niczyje” wynika, że dzieci i młodzież korzystają z Internetu w różnych miejscach (zob. wykres na całym artykule wywieszonym w gablocie dla rodziców przy wejściu do szkoły).

Badania przeprowadzono na grupie internautów w wieku 10−17 lat. Wyniki wskazują, że:

  • 47% respondentów doświadczyło wulgarnego wyzywania,
  •  21% – poniżania, ośmieszania i upokarzania,
  •  16% – straszenia i szantażowania,
  •  29% – podszywania się pod nich w Internecie, np. maile, blogi,
  •  60% – fotografowania lub filmowania wbrew ich woli.

Natomiast na akty przemocy w Sieci 60% respondentów odpowiada zdenerwowaniem, 18% – strachem, a u 13% wywołują one poczucie wstydu. Respondenci rzadko (zaledwie 6−12%) informują o istniejącym problemie swoich rodziców czy nauczycieli, o pomoc proszą zazwyczaj swoich rówieśników.

Skutki Cyberprzemocy

Z cyberprzemocą ściśle związane jest zjawisko upublicznienia aktów przemocy względem danej osoby, co wiąże się z jej chęcią do zerwania wszelkich kontaktów społecznych. Cyberprzemoc często ma swoje źródło w przemocy rówieśniczej, względem osoby wyróżniającej się na tle całej grupy w sposób pozytywny lub też negatywny. Młodzi ludzie, należący do danego portalu społecznościowego czy forum internetowego, utożsamiają się z jego zasadami, kreowanymi wartościami i potrzebami. Osoba, która ich nie spełnia, może być przez grupę wyśmiewana w Sieci. Czuje ona wstyd, następuje kumulacja jej silnych emocji i uczuć. Dziecko prześladowane przez rówieśników jest osamotnione, czuje rozpacz, izoluje się od innych. Emocje dziecka mogą być źródłem myśli i prób samobójczych. Przykładem może być śmierć 21−latka ze Strzegomia, który powiesił się w lutym 2010 roku na skutek filmu umieszczonego w Internecie, na którym szesnastoletnia znajoma chłopaka opisuje ich seksualną przygodę w parku. Nagrany telefonem komórkowym, trwający tylko 3,5 minuty filmik jest szokujący, nawet dla równolatków dziewczyny. Opis randki brzmi jak historia z filmu pornograficznego, przerywana wulgaryzmami.
Źródło: Gemius Raport, październik 2004 i Gemius Raport, styczeń 2006.

Przeciwdziałanie cyberprzemocy jest bardzo trudne, wymaga znajomości nowinek technologicznych, internetowych miejsc aktywności dzieci i młodzieży. Konieczne jest podjęcie konkretnych działań w celu zaprzestania masowego rozprzestrzeniania się cyberprzemocy. Należy rozmawiać z dziećmi o zagrożeniach, jakie niesie ze sobą Sieć,
i o samym zjawisku przemocy w multimediach. Ponadto można podjąć takie działania, jak: filtry blokujące wysyłanie obraźliwych wiadomości, blokowanie dostępu do niemoderowanych grup dyskusyjnych i forów. Warto pamiętać o tym, że Internet i multimedia kształtują nowe pokolenia obywateli, przyczyniając się do formułowania społeczeństwa informacyjnego, opierającego się na nowych technologiach, co może prowadzić do informatyzacji życia społecznego, zaniku tradycyjnych więzi i norm społecznych. Telewizja, Internet nie są „lustrem”, w którym odzwierciedlane jest społeczeństwo, ale życie społeczne staje się imitacją ekranu.

Powyższy artykuł powstał z wiadomości zamieszczonych na stronach internetowych:

www.wychowawca.pl (p. Ilona Gołębiewska)

www.cyberprzemoc.pl

www.men.gov.pl

na stronach tych (oraz innych) można znaleźć więcej informacji w powyższym temacie a także jak znaleźć pomoc dla ofiar tych przestępstw.

 

Komentarze są wyłączone.